شعر
تقدیم به افغانستان عزیزم که هنوز طعم حقیقی آزادی را نچشیده است.
به چه سوگند دهم تو را
به استخوان های در بند،
ایمان داری؟
آن چشم هایی که کوه بودند،
فوران غم انگیز صبرشان را
از شانه های پامیر،
نا امیدانه
نظاره گر اند.
به چه سوگند دهم تو را!
برگرد..